قدم ، قدم اسبش بتاخت                                                                 

دستش به سوي آب رفت

شيريني آب را بديد

فكرش به سوي يار رفت

ديوانه شد از درد يار

رويش به سوي كودكان

از جا به زيبايي بلند

قامت به سرو هم طعنه زد

يكباره خشم جاهلان

تير و خدنگ ناكسان

از روي ميل دنيوي

شاخه از آن سرو مي بريد

دندان گرفت آن تحفه را

از جان گذاشت اين مايه را

تيران به خشم باران زدند

تن را سپر ، مشك را به جاي جان گرفت

در فكر خود اين را بگفت

مولاي من بس تشنه است

او سبط اين پيغمبر است

با خشم گفت

اي ناكسين بي خدا

اين تن به ارزاني بريد

جان را بريد مشكم دهيد

اين حرفها را بس چه سود

آن ناكسين بي خدا

دست و سر مولا زدند

مشكش به يغما نيز برند

...

اين را بگفتم بشنوي

مولاي ما با عزت است

ايمان به نامش سجده است

مردانگي شرمنده است

اين شد كه مشق شب ما

                                            آب ، بابا ، مولاي ما

قصيده رهايي

                                                                                                                      (مسعود)